6 Maart 2017

Het ultieme avontuur op 1200 meter

Een stage in het buitenland met veel ups en downs. Van januari 2015 tot juni 2015 liep ik stage in 5-sterren Wellness- & Spa Hotel Ermitage Schönried ob Gstaad. Een hotel gelegen op de berg Rellerli midden in de goudkust van Zwitserland.

Mijn vorige opleiding Horeca Ondernemer Manager gaf de optie om één van de drie stages te voldoen in het buitenland. Waarnaartoe maakte niet uit maar het initiatief lag bij jezelf. De meeste klasgenoten gingen voor de zon, voor mij was de ervaring belangrijker. Daarom ging ik op zoek naar een goed aangeschreven hotel. Zwitserland staat bekend om haar kwaliteitshoreca. De crème de la crème van de hotellerie is te vinden in het kleine dorpje Gstaad, geleden in de provincie Berner Oberland.

Het moment van de waarheid

Na verschillende mailtjes te hebben verstuurd kwam er een positief bericht. Ik vertrok samen met mijn moeder voor een sollicitatiegesprek naar Zwisterland. De spanning steeg, een sollicitatie gesprek in het Engels met iemand die ik nog nooit had gezien, dat was niet niks. Met een positief resultaat vertrokken we terug naar Breda. Vanaf januari 2015 woonde ik een half jaar in het prachtige Zwitserland.

Heel veel geregel, gedoe en een privécursus Duits verder was ik er klaar voor. Mijn ouders en ik met al mijn spullen, en dat waren er heel veel, onderweg voor waarschijnlijk een van de grootste avonturen in mijn leven. Afscheid nemen van familie en vrienden ging mij goed af tot ik afscheid moest nemen van mijn zus. Wat hebben we staan huilen.

Een reis van ongeveer 14 uur inclusief slapen, eten, pauze enz. En waar het al begon met sneeuwen net over de grens bij Duitsland. Wat waren wij gelukkig toen wij het bordje Saanenland zagen. Dit is de regio waar Schönried in ligt. Wij kwamen aan in het besneeuwde Zwitserse landschap, wat prachtig belicht werd door de zon. Het leek net een droom, zó mooi. Hier kon ik wel vertoeven voor 5 maanden.

Het eerste wat wij deden was naar personeelszaken: contracten tekenen, praten over verzekeringen, bankzaken regelen noem maar op. Ook kregen wij de sleutel van mijn kamer. Ik had een eenpersoonskamer op de hoek, waar het ene gebouw in het andere gebouw overging. Een hoog plafond, een nette badkamer en een fenomenaal uitzicht. Ondanks dat het erg vies was achtergelaten en dat er veel mankementen waren werd naarmate mijn spullen binnenkwamen toch meer mijn kamer.

Mijn eerste werkweek

De eerste week van mijn stage was een ware hel. Ik werd ingewerkt door een dame die al 40 jaar werkzaam was bij het ontbijt in het hotel. Zij vertelde mij op snelheid 200km/u in het Zwitsers Duits wat er moest gebeuren. Ik snapte niks van wat ze me vertelde. De moed zakte mij in de schoenen, ik wilde zeggen dat ik het niet begreep maar ik wist niet hoe en ze ratelde maar door.. Gelukkig waren er collega’s die mij begrepen en die ook Engels spraken waardoor ik bij hen kwijt kon wat ik voelde. Ik voelde me in het diepe gegooid, wel 100 meter naar beneden. Wat was dit zwaar. Mijn ouders waren de eerste week nog in Zwitserland. Iedere middag kwam ik bij ze en begon ik opnieuw te huilen. Ik voelde me zo rot en niet begrepen.

Na het emotionele vertrek van mijn ouders stond ik er alleen voor. En het moet en zal mij lukken, dacht ik. Plat gezegd: “ik ga ze een poepie laten ruiken.” Zo gezegd, zo gedaan. Ik liet iedereen zien wat ik in mijn mars had. Ik werkte hard, regelmatig veel te hard. Ik had het zwaar, dagen van 13 à 14 uur en dan twee weken zonder één dag vrij. Dit was zwaar dat voelde ik aan alles. Mijn lichaam en geest waren moe maar dat weerhield mij niet om alles te geven. Ik had hard voor de zaak, voor mijzelf en mijn toekomst.

Mijn toekomst was niet in de horeca kwam ik al gauw achter. Dit werk was zo zwaar, niemand van mijn collega’s inclusief ik hadden een leven naast het werk. Storm afblazen in de kroeg was het hoogte punt van de week. Ik kan niets anders zeggen dan: wat hadden wij een top team daar ondanks alle ellende, het harde werken en de extreem veeleisende gasten waren we er voor elkaar. Mensen die alles doen voor hun werk, die alles opgeven om hun familie thuis blij te maken. Wat zijn ze bijzonder.

Op een gegeven moment bestond mijn leven uit werken, slapen en eten. Dit herhaalde zich iedere dag. Ik was dankbaar voor deze fantastische kans maar moe voor de dag van morgen. Het leven was zwaar en ik raakte geïsoleerd. Leven in een klein dorpje in Zwitserland en niks anders doen als werken maakte mij teruggekeerd in mezelf.

Alle collega’s, chefs en directeuren liepen met mij weg. Hoe vaak ik niet de vraag heb gehad of ze mij mochten klonen. Niet te tellen op een hand, ik vond het allemaal maar raar want ik deed toch gewoon mijn werk. Het duurde daarom ook niet lang tot ik de vraag kreeg of ik niet wilde blijven. Geen denken aan, dacht ik. Ik moet naar huis!

Het einde van mijn stage kwam in zicht, door alle uren die ik gemaakt had was er de mogelijkheid ruim 3 weken eerder te stoppen. Deze kans greep ik en ik stopte begin juni. Ik had een week ‘alleen’ in Zwitserland en daarna zouden mijn moeder en zus nog een week komen genieten. Zo gezegd, zo gedaan. Een laatste week met z’n drieën, genieten van al het moois van Zwitserland te bieden heeft. Een onvergetelijke week.

Het afscheid was ongemakkelijk want ik wilde naar huis en ik houd er niet van om gedag te zeggen. Daarom was ik maar al te blij toen wij in de auto zaten. Wat voelde dat gek, de plek achter te laten waar ik een half jaar had gewoond. Het voelde goed, ik had zin om terug te gaan naar Nederland.

“Het ultieme avontuur bij uitstek!” Zonder enige twijfel zou ik dit avontuur nogmaals aangaan. Het heeft mijn leven verreikt, daarom zou ik aan iedereen die twijfelt willen zeggen: gewoon doen. Niemand pakt het meer van je af.

Nieuwste blogs

Manon Koopman

Manon heeft een half jaar stage gelopen bij een productiebedrijf in Berlijn. Ze heeft het erg naar haar zin gehad en schrijft hierover in haar blog.

Denyse Pfennings

Denyse heeft stage gelopen in een 5-sterren wellness resort in Zwitserland. In haar blog schrijft zij over haar ervaringen.

Eva Louwers

Na 4 maanden Glasgow is ons eigen lid Eva weer terug van haar minor in het buitenland. Lees in haar blog hoe ze het heeft gehad.

Tessa Jansen

Tessa heeft een half jaar in Granada gestudeerd. In haar blog verteld zij over het relaxte Spanje.

Landen

Blogs