Het verhaal van Ismay


14 februari 2014 was de dag dat mijn leven in elkaar stortte. Ze zeggen wel eens dat je het aanvoelt als een geliefde van je iets overkomt, ik daarentegen merkte helemaal niets. Het was Valentijnsdag dag en ik was in een opperbeste stemming. Terwijl ik aan het aankleden was en me klaar maakte om te gaan lunchen bij Bagels & Beans om Valentijn te vieren zag ik dat ik een gemiste oproep had van Anky, de zus van Stijn. Straks is er iets ergs dacht ik nog, een gebroken been of zo.. Dat Stijn dood zou zijn had ik nooit kunnen bedenken. ‘’Ismay, Stijn is overleden bij een auto ongeluk in Bonaire vanochtend’’ zei Anky aan de telefoon. Het voelde alsof ik in een film zat, dit kon absoluut niet gebeuren. Onmogelijk. Het enige wat ik kon antwoorden was: ‘’echt?’’ Alsof Anky zou zeggen: ‘’ tuurlijk niet, grapje!’’. Was het maar waar..

Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet geloven dat Stijn er niet meer is. In Stijn zat zoveel leven, vrolijkheid en energie. Hij was de soort jongen die je op het eerste gezicht al gelijk mocht. Hij was altijd lief, beleefd en zoals ik net al zei vrolijk. Nadat ik ongeveer twee jaar verkering met Stijn heb gehad ging het uit, maar we besloten vrienden te blijven. We konden lachen met elkaar, maar we konden ook ruziën als een oud getrouwd stel. Ik kon Stijn ontzettend vervelend vinden, maar na een paar minuten bezweek ik alweer voor zijn flauwe grapjes. Uit het niets zei hij dan: ‘’er lopen twee giraffe in de woestijn, zegt de één tegen de andere: mag ik in het midden lopen?’’ en dan begon hij met die verschrikkelijke aanstekelijke lach te lachen. Nee Stijnie, op jou kon absoluut niemand boos blijven..

Nog steeds ben ik bezig met het verwerken en accepteren van Stijn zijn dood. Maar of dat ooit helemaal gaat lukken?