Het verhaal van Lisette


Stijn is ons jongste kind van de 3 kinderen die wij hebben. Hij heeft nog een oudere zus Anky en een oudere broer Max. Hij was een jongen met veel humor, een sportman en een levensgenieter. Hij was ook iemand die over het leven nadacht, geen onbezonnen jongen. Zo wilde hij ook echt wat van zijn leven maken en zocht de uitdaging op. Ik had bewondering voor hem, zijn plannen en zijn doorzettingsvermogen . Hij zat op het Zoomvliegcollege en volgde de opleiding Audiovisuele vormgeving. Toen hij plannen had om in het buitenland stage te gaan lopen vond ik ook dat weer een ambitieus plan en heb dat aangemoedigd. Hij wilde zelfstandig worden en uitdaging. We hebben alles uitgezocht en 28 augustus 2013 vertrok hij helemaal in zijn eentje naar Curaçao.

Hij moest daar heel hard werken en kon daar ook heel goed feesten. Toen wij Stijn in oktober opzochten in Curaçao, had hij het even moeilijk omdat hij zoveel en hard moest werken. Wij hebben nog opnames bijgewoond omdat hij aan allerlei opdrachten meewerkte. Ook zijn we door Stijn meegenomen naar de feestgelegenheden daar. We hebben gezien dat hij daar al helemaal met de lokale mensen maar ook met de stagiaires geïntegreerd was. Stijn speelde ook in t Curaçaose rugbyteam en begaf zich ook onder de “locals” als makamba (blanke) zijnde. Dat was een mooie eigenschap van hem dat hij met iedereen op kon schieten zonder een (voor)oordeel te hebben. Toen wij weer vertrokken uit Curaçao naar Nederland hebben we met veel emotie afscheid van Stijn genomen terwijl we nooit zo emotioneel reageren. Maar nooit denkende dat we hem nooit meer vast mochten houden.

We hebben hem altijd de gelegenheid gegeven om een ticket naar huis te boeken als hij het daar niet meer zag zitten. Al gauw zagen we dat dat niet ging gebeuren; hij had het er prima naar zijn zin en groeide uit van jongen naar jong volwassene. Het was duidelijk dat hij na een maand of 5 zijn doelstelling om zelfstandig te worden, wel gehaald had. 3 weken voordat hij naar huis kwam, ging hij nog vakantie houden. Hij vertrok op 13 februari 2014 naar goede vriend Toon op Bonaire. Daar is hij ‘s nachts verongelukt nadat hij bij Toon in de auto is gestapt, beiden met bier op en zonder gordel om.

Het is op Curaçao en Bonaire niet ongewoon om met alcohol op achter het stuur te gaan zitten en een gordel is al helemaal geen gewoonte. De jongens gingen mee met de flow van de eilanden met een catastrofisch gevolg.

Ik kan bijna niet omschrijven hoe het voelt als ouder om je kind te verliezen, ik voel een enorme spijt voor Stijn dat hij niet meer zijn toekomstplannen heeft kunnen verwezenlijken. Onbegrijpelijk dat zijn leven ophoudt en hij nooit meer fysiek aanwezig is. Dat alles wat in je verdere leven gebeurt nu zonder hem is.

Uit dit verschrikkelijke moet iets positiefs voortkomen en andere jongeren moeten behoed worden voor dit soort gebeurtenissen. Wij hebben ervaren dat er vooral praktische voorlichting gegeven wordt op scholen en dat je als ouder zijnde zelf ook meer bezig bent om de praktische zaken voor je kind te regelen. Het zou goed zijn om je ook eens te verdiepen in de andere gewoontes en cultuurverschillen van het betreffende land waar je kind naar toe gaat. Dit willen we graag uitdragen met onze stichting zodat er meer ongelukken/incidenten voorkomen kunnen worden.